Diyarbakır Tanıtım Rehberi ile Surlar Üzerinde Yürüyüş: Kapıdan Kapıya Keşif

2026-06-06T00:10:37Z

Cyrinaqzis: Created page with "<html><p> Diyarbakır surlarına ilk kez yaklaşan herkesin yaşadığı o küçük tereddüt vardır: Nereden başlasam, nerede inerim, hangi burçtan gün batımı daha iyi görünür? Sur içinin dar sokaklarından rüzgâr yükselirken, taşın kokusu kendine has bir sabırla yüzünüze çarpar. Şehrin kadim halkaları olan bu surlar, gezgin için yalnızca taş dizileri değil, bir ritim, bir yürüyüş duygusu ve kapıdan kapıya uzanan bir anlatıdır. Birçok..."

<html><p> Diyarbakır surlarına ilk kez yaklaşan herkesin yaşadığı o küçük tereddüt vardır: Nereden başlasam, nerede inerim, hangi burçtan gün batımı daha iyi görünür? Sur içinin dar sokaklarından rüzgâr yükselirken, taşın kokusu kendine has bir sabırla yüzünüze çarpar. Şehrin kadim halkaları olan bu surlar, gezgin için yalnızca taş dizileri değil, bir ritim, bir yürüyüş duygusu ve kapıdan kapıya uzanan bir anlatıdır. Birçok kişinin arama motoruna yazdığı Diyarbakır Tanıtım Rehberi ifadesi, aslında bir liste değil, bu yürüyüşün nabzını tutabilen bir yol arkadaşını arar. Gelin, onu sahada bulalım.</p> <h2> Neden surların üstünde yürümek, neden kapıdan kapıya?</h2> <p> Surların tepesine çıktığınızda Diyarbakır başka türlü görünür. Aşağıda çarşının telaşı, hanların gölgesi ve avluların serinliği, karşıda Hevsel Bahçeleri’nin yeşil yastığı, Dicle’nin mavi çizgisi. Tek tek yapıları gezmekten daha derli toplu bir deneyimdir bu. Kentin çevresini kuşatan bu halka, bir bakışta tarihi, coğrafyayı ve günlük hayatı aynı kadraja sığdırır. Bir de pratik tarafı var: Sur üstündeki bazı kısımlar kesintili olsa da ana kapılardan yükselip belirli burçlara kadar yürüyerek hem güvenli hem anlaşılır bir rota kurabilirsiniz. Kapıdan kapıya yürümek, zamana ve enerjiye göre etabı netleştirir, geri dönüş planınızı kolaylaştırır.</p><p> <img src="https://i.ytimg.com/vi/rTMui9cVjJk/hq720.jpg" style="max-width:500px;height:auto;" ></img></p> <p> Kısa bir ayrım: Surların tüm hattını tek seferde dolanmak çekicidir ancak bugün restorasyonlar, kapalı bölümler ve güvenlik şeritleri nedeniyle bütün çevreyi kesintisiz yürümeniz çoğu zaman mümkün değildir. Zaten çoğu gezginin daha zengin bir deneyim yaşadığı, seçilmiş bölümler arasında kapıdan kapıya yapılan etap yürüyüşleridir. Böylece hem manzarayı yakalarsınız hem aşağıdaki hayatla temasınızı kaybetmezsiniz.</p> <h2> Surların ölçüsü, tarihi ve gövde dili</h2> <p> Diyarbakır surları yaklaşık 5,5 kilometrelik bir halka oluşturur. Yükseklik noktasına göre 10 ila 12 metre arasında değişir, bazı yerlerde daha da etkileyici görünür. Kalınlık 3 ila 5 metre bandındadır. Kule ve burç sayısı 80’i aşar, kaynaklar genellikle 82 kuleden söz eder. Dört ana kapı, ringi işlevsel kılar: Dağ Kapı, Mardin Kapı, Urfa Kapı ve Yeni Kapı. Üzerindeki kitabelerde, bazalt taşın içindeki öyküleri okursunuz: Roma izleri, Bizans onarımları, Artuklu zarafeti, Akkoyunlu ve Osmanlı müdahaleleri. Siyah bazalt taş, surların hem karakterini hem de gölge oyunlarını belirler. Güneş vurduğunda taşın rengi metalik bir tona çalarken, akşam serinliğinde koyu bir kadifeye döner.</p> <p> Bu taşın yürüyüşçü için iki anlamı var. İlki ısı. Yaz aylarında taş çok ısınır, dokunuşta elinizi yakacak noktaya gelebilir. İkincisi tutunma. Bazaltın pürüzü ayakkabı tabanı için fena değildir ama düz kesilmiş bazı yüzeylerde özellikle toz varsa kayganlaşır. Surların üstünde korkuluk ya da sürekli bir parapet hattı beklemeyin. Var olan bölümler de düzensizdir. O nedenle yürüyüş bir manzara gezisi kadar, dengeli bir adım pratiğidir.</p> <h2> Yürüyüşü planlamak: zaman, ışık ve ritim</h2> <p> Diyarbakır yazın 40 dereceyi bulabilen bir sıcaklıkla sınar. Öğlen saatleri, taş üstündeki yansımayla bir fırına dönebilir. En iyi iki pencere, sabah erken ve gün batımına yakın zamanlardır. Sabah saat 07.00 ile 09.00 arası, çarşı yeni yeni uyanırken ve rüzgâr yukarı serinlik taşırken yürümek idealdir. Akşamüstü ise 17.30’dan sonra, yazın daha da geçe kayan ışıkla, gölgeler uzar ve fotoğrafın rengi doyar.</p> <p> Kışın rüzgâr serttir. Bazalt yüzey ıslakken kaygan olabileceği için yağmurlu günlerde sur üstünü zorlamamak daha doğrudur. Bahar, özellikle nisan sonu ile mayıs, sabit bir ritim sunar. Hevsel’e bakan burçlarda kuş sesi güçlenir, Dicle’den gelen nem hafif bir perde gibi şehri sarar.</p> <h2> Kapıdan kapıya önerilen bir rota</h2> <p> Bu öneri, erişilebilir merdivenleri, manzarayı ve yolda karşılaşacağınız hayatı birlikte düşünür. Zamanınız ve temponuz uygunsa, iki bölümü birleştirip yarım güne uzatabilirsiniz. Aksi halde tek bir halka, özellikle yazın, daha gerçekçi olur.</p> <ol> <li> Dağ Kapıdan başlangıç: Kentin kuzey kapısı, sur macerasının sağlam bir eşiği. Merdivenlere yakın girişlerle birkaç dakikada yukarıdasınız. İlk adımlar, sur taşının diliyle tanışmaktır. Sağa yönelirseniz Yedi Kardeş Burcu’na doğru uzanan kesimde, kitabeler ve bezemeler göze çarpar.</li> <li> Yedi Kardeş ve Evli Beden hattı: Şehrin en etkileyici burçlarından ikisi. Aralarındaki yürüyüş, taş üstünde ritim tutturmanız için iyi bir parkur. Burada aşağıdaki çarşıyı, hanların avlularını, Gazi Caddesi’nin nabzını takip edersiniz.</li> <li> Mardin Kapıya iniş ve Keçi Burcu’na geçiş: Güney kapı olan Mardin Kapı, sur üstünden rahat bir iniş verir. Buradan kısa bir yürüyüşle Keçi Burcu’na erişir, Hevsel Bahçeleri ve Dicle manzarasının en güçlü kadrajını yakalarsınız. Gün batımı buradan izlenirse şehrin konturları bakır bir çizgiye döner.</li> <li> Urfa Kapı - Yeni Kapı arası alternatif halka: Vaktiniz varsa batıya kayıp Urfa Kapı ile Yeni Kapı bölümünü zeminden takip ederek, açık merdivenleri yoklayıp yeniden üst hatta çıkabilirsiniz. Bu kısımda restorasyon ve güvenlik kapamaları değişken olduğu için esnek davranmak şarttır.</li> </ol> <p> Bu rota, sur üstünde sürekli akış aramaktansa, stratejik noktalardan iniş çıkışla yürüyüşü güvenli ve anlamlı kılar. Her etabın sonunda aşağıdaki yaşamla temas edersiniz, bir çay, bir sohbet, belki kısa bir han molası.</p> <h2> Burçların karakteri: Yedi Kardeş, Evli Beden, Keçi ve ötekiler</h2> <p> Yedi Kardeş Burcu, cephe bezemeleri ve kitabeleriyle bir taş kitabedir. Yüzeydeki desenlerin bir bölümü yüzyıllar boyunca yenilenmiştir, bu da burcu bir restorasyon laboratuvarı gibi kılar. Burçtan baktığınızda kuzeydoğuda, Sur içinin örgüsü daha net seçilir. Evli Beden, hemen yakınındaki kardeşiyle diyaloğa girmiş gibidir. İki burç arasındaki ritmik yürüyüş, şehirle göz hizasını sabitler.</p><p> <img src="https://i.ytimg.com/vi/Fgkr8c4zq5k/hq720.jpg" style="max-width:500px;height:auto;" ></img></p> <p> Keçi Burcu başka bir dünyadır. Güneydoğuya, Hevsel Bahçeleri’nin katmanlı yeşiline açılır. İlkbaharda sabahların sisinde, Dicle’yi adeta çizgilerle görürsünüz. Yaz akşamında burada, bazen gençlerin gitarıyla, bazen kuşların akşam çağrısıyla karşılaşırsınız. Bir gün erken saatte, elinde taze simit ve termosta çayla gelen bir yaşlı amcayla aynı bankta oturmuştum. Hevsel’i işaret edip toprakla geçen yıllarını anlatmış, “buraların rengi mevsime göre değişir, ama taşın rengi hep aynı kalır” demişti. Surların üstünde kurulan o küçük cümle, yürüyüşün asıl hediyesidir.</p> <p> Diğer burçlarda, özellikle kuzeybatı kesimindeki gözetleme noktalarında, şehirle vadi arasındaki eşik duygusu daha belirgindir. Bazı burçlara erişim, dönemsel olarak kapatılır. Bu bir güvenlik ya da restorasyon kararının sonucudur. Çitteki uyarıları ve görevlileri dikkate almak, yürüyüşün olmazsa olmazıdır.</p> <h2> Hevsel Bahçeleri ile surların diyaloğu</h2> <p> Surlarla Hevsel Bahçeleri, UNESCO listesinde birlikte anılır. Biri şehrin kalkanı, diğeri kentin karın doyuran büyük bahçesi. Aralarındaki ilişki yalnızca görsel bir akış değil, tarih boyunca su, toprak ve üretimin yarattığı bir omurga. Surların güney hattında yürürken, aşağıda teraslara ayrılmış tarım parsellerini görürsünüz. Mevsimine göre domates, biber, yonca ya da yeni sürülmüş topraklar. Sabah erken saatlerde, kuşların hareketi ve su kanallarının şırıltısı sesi taşır.</p> <p> Surların üstünde fazlaca oyalanmak yerine, özellikle Keçi Burcu civarında bir iniş planlayıp Hevsel’e kısa bir yürüyüş yapmak keyiflidir. Yalnız burada bir not: Vadi tabanına inerken stabilize yollar, toprak patikalar ve mevsime göre çamurlanan yüzeylerle karşılaşırsınız. Yağmur sonrası bu patikalar ıslak kil gibi ayakkabıyı sarar, dönüşte merdivenlerdeki dengeyi zorlaştırır. Kuru havalarda ise toz, akşamüstü rüzgârıyla sur üstüne kadar yükselir.</p> <h2> Güvenlik, sınırlar ve sağduyu</h2> <p> Surların üstünde yürümek bir müze gezisi değildir. Korkuluklar süreklilik göstermez, boşluklar, tamir bekleyen basamaklar, alçak parapetler vardır. Kenarlarda poz vermeye meraklı olanlar için bu, yanlış bir zemindir. Tripodunuzu en uç hunide açmayın, geniş açıyla yeterince manzara yakalanır. Akşam karanlığında, özellikle tenha noktalarda tek başına uzun süre oyalanmamak iyi bir ilkedir. Resmi görevlilerin uyarılarını ciddiye alın, şeritlerle kapalı bölümlere girmeyin.</p> <p> Bazı bölümlerde merdiven başları işaretli değildir, esnaf ya da çevredekilere sorarak yerini bulursunuz. Çoğu zaman kısa ve net bir yön tarifine ihtiyaç duyarsınız. Yine de rotayı kağıt harita ya da çevrimdışı bir uygulamayla desteklemek, özellikle telefon çekiminin zayıf olduğu köşelerde rahatlatır. Yaz aylarında ısı, kışınsa rüzgâr gerçek zorluklardır. Aşırı sıcak günlerde öğlen sur üstüne çıkmayı ertelemek, planı han gölgeleri ve müzelerle doldurmak daha doğrudur.</p> <h2> Yanınıza almanız iyi olacaklar</h2> <ul> <li> Güneşten koruyucu şapka ve hafif bir şal ya da buff</li> <li> En az bir litre su, küçük tuzlu atıştırmalık</li> <li> Tabanı tutuşu iyi bir yürüyüş ayakkabısı</li> <li> İnce yağmurluk ya da rüzgarlık, mevsime göre yedek çorap</li> <li> Küçük bir ilk yardım bandı, yara bandı ve peçete</li> </ul> <p> Su satıcıları kapıların çevresinde bulunur ama sur üstünde sürekli bir büfe hattı beklemeyin. Tuvalet ihtiyacı için hanlar ya da cami avluları civarı daha uygundur, küçük bir bozuk para cüzdanı iş görür.</p> <h2> Molalar: han gölgeleri, kahve ve dengbej sesi</h2> <p> Bir sur yürüyüşü, aşağıda kısa molalarla daha anlamlı hale gelir. Hasan <a href="https://jsbin.com/qevusitigu">ucuz Diyarbakır eskort</a> Paşa Hanı’nın avlusunda menengiç kahvesi, sabah erken ciğer kebabı deneyimi, öğleden sonra melengiçli ya da sade dibek kahvesi, burma kadayıfın çıtırtısı. Diyarbakır’da ciğer, sabahın yemeğidir. Saat 10.00’u buldu mu, bazı ocaklar ağır ağır kapanır. Öğlen kaburga dolması bulursanız, yürüyüş sonrası için doğru bir ödüldür. Sülüklü Han, günün sakin saatlerinde nefes almak için idealdir.</p> <p> Dengbej Evi’nde, sözlü geleneğin canlı bir performansına denk gelmek mümkündür. Bu dinleti, fotoğraf ve video çekimi açısından hassastır, sormadan kayda girmemek doğru davranıştır. Zaten izin verildiğinde gözünüz değil kulağınızla kaydetmek, tecrübenin ruhunu daha net duyurur.</p> <h2> Fotoğraf, ışık ve netlik</h2> <p> Bazalt taş fotoğrafta keskin kontrast verir. Öğlen ışığında bu kontrast sertliğe dönüşür, yüzey detaylarını yutar. Sabah ve akşam çizgisel gölgeler, kitabeleri ve taş dokusunu daha okunur hale getirir. Geniş açı ile burçların içini ve manzarayı aynı kareye almak cazip olsa da, 35 ila 50 mm aralığında sabit bir lensle taşın hikayesini daha sakin yakalarsınız. Hevsel’e bakan tarafta, ince bir sis perdesi varsa, karşı planı kaybetmemek için poz telafisiyle bir iki durak yukarı çıkmak işe yarar.</p> <p> Tripod, kalabalık saatlerde istemsiz kazalara kapı aralar. Uzun poz denemek istiyorsanız, gün batımı sonrası tenhalığı bekleyin ya da burç içinde kimseyi rahatsız etmeyecek bir köşe bulun. Rüzgâr surların üstünde beklenenden kuvvetli eser. Tripod ayaklarını geniş açıyla açıp ağırlık merkezini aşağı almak, ekipmanı hayatta tutar.</p> <h2> Ailelerle yürüyüş, erişilebilirlik ve kenar durumlar</h2> <p> Sur üstü yürüyüşü, küçük çocuklarla her zaman ideal değildir. Korkulukların düzensizliği, boşluklar ve taşın ısısı, uzun süreli dolaşmayı zorlaştırır. Bebek arabasıyla sur üstüne çıkmayı önermem. Bunun yerine kapıdan kapıya zemin yürüyüşleri, surların dibinde taş gövdenin dilini hissetmek açısından daha güvenli ve öğreticidir. Merdivenler çoğunlukla dar ve yüksek aralıklıdır, bastonla desteklenen ziyaretçiler için yorucu olabilir.</p> <p> Tekerlekli sandalye kullanıcıları için en makul alternatif, surların tabanında, düz ya da en az eğimli segmentlerde kısa gezintiler yapmaktır. Gazi Caddesi ve civarı, hanların avluları, bazı müze alanları daha erişilebilirdir. İçkale Müze Kompleksi, geniş avlusu ve düzenli rampalarıyla daha planlı bir ziyaret zemini sunar. İçkale’de Artuklu Sarayı kalıntıları ve Arkeoloji Müzesi, sur yürüyüşüne tarihsel bir omurga ekler. Bilet fiyatları dönemsel güncellenir, genellikle makul aralıktadır. Yoğun sezonda kalabalık artar, sabah ilk saatlerde girmek daha sakindir.</p> <h2> Mevsimler, hava ve küçük taktikler</h2> <p> Yazın strateji basit: Güneşi arkana al, gölgeyi kolla, suyu eksik etme. Giyimde açık renk, nefes alabilen kumaş, şapka şart. Gözlük, taşın üstünden sıçrayan ışığı kırar. Öğlen aralığını han ve müzelerle doldur, akşamüstü rüzgârına göre rota yenile. Kışın, rüzgâr sur hattında bir tık daha sert eser, özellikle kuzey bölümünde. Eldiven ve boyun koruması, fotoğraf makinesiyle uğraşırken parmakları hayatta tutar. Bahar ve sonbahar, sürpriz yağmurlarla gelebilir. Islak bazaltta adımlar kısa ve dik değil, alçak ve yuvarlak atılmalı. Fotoğraf için mikrofiber bez ve ufak bir lens kaputu hayat kurtarır.</p> <h2> Ulaşım, zamanlama ve pratik akış</h2> <p> Havalimanından Sur içine ulaşım, trafiğe göre 15 ila 30 dakika aralığında değişir. Taksi, paylaşımlı transfer ya da belediye otobüsüyle merkeze varırsınız. Dağ Kapı civarı, hem ilk tırmanış hem de çevre doku açısından iyi bir başlangıç. Otobüs ve minibüsler Gazi Caddesi hattını sık kullanır, fakat hat numaraları dönemsel değişebilir, durağa sorup teyit edin. Rotayı iki parçaya bölmek niyetiyle sabah Dağ Kapı ve kuzey burçları, öğleden sonra Mardin Kapı ve Keçi Burcu mantıklıdır.</p> <p> Cuma günleri öğle vakti Ulu Cami çevresi daha kalabalık olur. Cami ziyareti yapacaksanız, kıyafetinizi ve davranışınızı ona göre ayarlayın. Namaz vakitlerinde içeride fotoğraf hassasiyeti artar. Avlunun taş döşemesi, surların bazaltıyla akrabadır, güneş vurduğunda orada da ısıyı hissedersiniz.</p> <h2> Kültürel temas ve saygı</h2> <p> Pazar yerinde fotoğraf çekerken önce gözle selam verin, bir iki kelimeyle izin isteyin. Göz hizasındaki portre, uzun lensle uzaktan avlanmış karelerden daha sıcak anı bırakır. Sokakta sazını akort eden bir genç, dengbejlerin anlattığı hikayelerin bugünkü yankısıdır. Surların üstünden baktığınızda gördüğünüz yalnızca bir panorama değildir; şehirde yaşayanların günlük koreografisidir. Bu ritme saygı, yürüyüşün en önemli eşyasıdır.</p> <h2> Kapıların çevresi: doku, ses ve küçük keşifler</h2> <p> Dağ Kapı, ilk karşılaşma alanı gibidir. Çevresinde simit fırınları, taze öğütülmüş kahve kokusu ve dükkânların metal kepenklerini kaldırırken çıkan takırtılar. Buradan içeri kıvrılan sokaklar, sabahın gölgesini uzun tutar. Birkaç adım sonra taş duvara yaslanmış tezgâhlarda baharatlar, bakır işçiliği, küçük bakırcı atölyelerinin tıkırtısı başlar.</p> <p> Mardin Kapı, güneyin kapısı. Dışarıya doğru eğim, kentin vadisine bakar. Akşamüstü rüzgârı burada biraz daha yumuşak eser. Keçi Burcu’na doğru yürürken yolunuza küçük bakkallar, eski taş evler, kimi yerde restorasyona alınmış cepheler çıkar. Burada zaman, acele etmeyen bir ritim tutar. Urfa Kapı ise daha çok batının girişidir. Trafiğin sesi, yüksek saatlerde artar. Yeni Kapı, adının hakkını verir, biraz daha modern akış hissedilir. Bu iki kapı arasında, surun dışına dolaşan bir zemin yürüyüşü, taşın alt konturunu tanımak için iyidir.</p> <h2> Rota üzerinde iki kısa sapma: Ulu Cami ve Dengbej Evi</h2> <p> Surların üstünde değil ama birkaç sokağın içinde, Ulu Cami kentin ritüel merkezlerinden biridir. Revakları, taş işçiliği, avludaki sessiz su sesi, günün hengamesinde bir eşik oluşturur. Sabahın erken saatlerinde, avlu taşında rüzgârın izini daha net duyarsınız. Dengbej Evi ise sözün mekânı. Burada anlatılan hikâyeler, sur taşının yüzlerce yıl tuttuğu hafızayı sesle bugüne salar. İkisi de kapıdan kapıya yürüyüşün tınısını derinleştirir.</p> <h2> Saha gerçekleri: restorasyon, kapamalar ve değişkenler</h2> <p> Bu şehirde taş canlıdır, sürekli bakıma, onarıma, bazen de istirahate alınır. Bir ay önce açık olan bir merdiven, bugün kapalı olabilir. Bu, bir eksiklik değil, taşın sürdürülebilirliğidir. Görevlilerle kısa bir sohbet, en güncel bilgiyi verir. İnşaat şeritleri, metal iskeleler, toz ve gürültüye denk gelirseniz şaşırmayın. Yürüyüş planınıza esneklik payı koyun. Alternatifiniz hep vardır: Zemin yürüyüşü ile bir sonraki merdiveni denemek ya da han gölgesinde bir kahveyle rüzgârı beklemek.</p> <h2> Kısa, net bir zaman planı örneği</h2> <p> Sabah 07.30’da Dağ Kapı’da olun. 20 dakika içinde ilk merdiveni bulun, Yedi Kardeş yönüne yürüyün. Burada yarım saat ayırıp taş işçiliğini okuyun. 09.30 gibi Mardin Kapıdan zemine inin. Keçi Burcu’na geçişte 15 dakika. 10.00’da burçta olun, Hevsel’e bakın, fotoğraflara bir iki kare ekleyin. 10.30’da aşağıya inip bir han avlusunda kahve. Öğlen sıcağı yaklaştığında sur üstüne dönmek yerine müze ya da çarşı içinde gölgeli sokaklar. Akşamüstü 17.30 sularında yeniden Keçi Burcu ya da kuzey burçlarından birinde gün batımı. Bu akış, yaz aylarında verimli sonuç verir.</p> <h2> Kısa bir kontrol listesi: nezaket ve sürdürülebilirlik</h2> <ul> <li> Çöplerinizi yanınızda taşıyın, sur üstünde çöp kutusu her zaman bulunmaz.</li> <li> Taş yüzeylerde yazı, kazıma ya da boya kesinlikle kabul edilemez; görevliye haber verin.</li> <li> Kapalı bölümlere girmeyin, şeritleri aşmayın. Fotoğraf için açı çok, taş bir tane.</li> <li> Yerelde su ve yiyecek alarak küçük esnafa katkı yapın.</li> <li> Gürültüyü düşük tutun, özellikle akşam saatlerinde çevre yerleşimi unutmayın.</li> </ul> <h2> Son söz yerine: kapılar, taş ve rüzgâr</h2> <p> Bir şehri anlamak bazen haritaya bakmaktan çok, taşın üstünde adımın yankısını dinlemektir. Diyarbakır surları bu yankıyı cömertçe verir. Dağ Kapıdan çıkıp Yedi Kardeş’te durduğunuzda, bazaltın üstünde rüzgârın ipini çekersiniz. Mardin Kapıda aşağı bakarken, Hevsel’in yeşilini, Dicle’nin mavi çizgisini aklınıza not edersiniz. Keçi Burcu’nda gün batarken, kentin nefesi ağır ağır sakinleşir. Bir kapıdan diğerine yürürken, surların halkası size şunu fısıldar: Sabırla inşa edilen şey, sabırla anlaşılır.</p> <p> Diyarbakır Tanıtım Rehberi bir broşür değil, sahada adım adım kuracağınız bu ilişki için bir çağrıdır. Kapılardan geçin, taşla konuşun, rüzgâra kulak verin. Şehrin belleği, yükseldiğiniz her basamakta biraz daha açılır. Her dönüşte, yanınıza hem bir fotoğraf, hem de küçük bir hikâye alırsınız. Taşın rengi değişmez, ama siz değişirsiniz. Şehrin bunu bilmesini istersiniz, o da zaten çoktan anlamıştır.</p></html>

Wiki Spirit - User contributions [en]

Diyarbakır Tanıtım Rehberi ile Surlar Üzerinde Yürüyüş: Kapıdan Kapıya Keşif